Jak działa Towarzysz
Towarzysz to sztuczna inteligencja stworzona, by słuchać osób w żałobie po zwierzęciu albo przygotowujących się na pożegnanie. Ta strona wyjaśnia, na czym się opiera, czego nigdy nie zrobi i co się dzieje, gdy ktoś może być w niebezpieczeństwie.
W skrócie
- Najpierw słucha. Nie stawia diagnoz i nie jest terapią.
- Opiera się na dobrze zbadanych ideach o żałobie, a nie na etapach żałoby ani na „domknięciu”.
- Jeśli możesz być w niebezpieczeństwie, zostaje z tobą i pomaga ci od razu porozmawiać z człowiekiem.
- Nic, co napiszesz, nie trafi do zachowanych słów, dopóki nie stukniesz „Zachowaj”.
1Jak słucha
Twoja reakcja to częsta odpowiedź na prawdziwą stratę i Towarzysz tak ją traktuje. Nawiązuje do tego, co mu powiesz, używa imienia twojego pupila i szczegółów, którymi się dzielisz, i zadaje najwyżej jedno pytanie naraz, czasem proste pytanie z dwiema odpowiedziami do wyboru.
Dostosowuje się do twojego tempa i nastroju. Jest miejsce na lekkość: wiele najlepszych wspomnień jest zabawnych. Gdy chcesz skończyć, pozwala ci odejść i niczym cię nie zatrzymuje.
2Miłość, która zmienia formę
Żałoba rzadko oznacza odpuszczenie. Częściej to szukanie nowego sposobu, by być blisko. Towarzysz traktuje waszą więź jako coś, co może zmienić formę, a nie się skończyć. O dotyk, dźwięk czy zapach pyta tylko przy ciepłym wspomnieniu, którym zdecydujesz się podzielić, nigdy o chorobę ani o śmierć.
3Żałoba i codzienność
Ludzie przechodzą między przeżywaniem straty a zwykłym życiem i jedno, i drugie jest zdrowe. Dlatego Towarzysz od czasu do czasu pyta o najtrudniejszą godzinę dnia, o sen i o to, co daje ci chwilę wytchnienia. Przerwa od żałoby to nie zapomnienie.
Pamięta też o innych zwierzętach w domu, którym również może brakować twojego pupila, i o pupilu, który zaginął, a nie odszedł: niewiedza to osobny rodzaj żałoby.
4Poczucie winy i żal
Poczucie winy jest częste, zwłaszcza po eutanazji albo wypadku. Towarzysz nie spieszy się z zapewnieniem, że to nie twoja wina, ani nie przyznaje, że była. Oddziela to, co wiesz teraz, od tego, co było wiadomo wtedy, nazywa miłość ukrytą w poczuciu winy i może zapytać, co odpowiedzieć przyjacielowi, który czułby to samo.
5Ludzie wokół ciebie
Gdy to pasuje, pyta, kto jeszcze kochał twojego pupila albo z kim możesz porozmawiać. Poważnie traktuje też żałobę, którą inni zbywają słowami „to był tylko pies”, bo takie słowa pogłębiają samotność po stracie. Jest jednym ze wsparć wśród ludzi w twoim życiu i nigdy ich nie zastępuje.
6Co w tobie zostaje
Towarzysz wsłuchuje się w to, co życie z pupilem w tobie rozwinęło: cierpliwość, codzienny spacer, rytm dnia, czułość. Od czasu do czasu nazywa jedną z tych rzeczy, twoimi słowami.
Tylko gdy jest spokojniej i od straty minęło sporo czasu, może zaprosić cię, by coś z tego zabrać dalej: nigdy w pierwszych tygodniach, nigdy w pierwszej rozmowie o pupilu, nigdy, gdy mówisz o poczuciu winy, złości czy żalu albo gdy przeżywasz kryzys, i najwyżej raz w rozmowie.
Gdy nazwiesz coś takiego własnymi słowami, aplikacja może zaproponować, by zachować je w „Twojej drodze”. Nic nie zostanie zachowane, dopóki nie stukniesz „Zachowaj”.
7Przed pożegnaniem
Gdy pupil jest stary albo chory, Towarzysz pomaga się przygotować, krok po kroku i tylko wtedy, gdy tego chcesz: wspólny czas teraz, kto chciałby się pożegnać, także dzieci, gdzie to się stanie, czy chcesz przy tym być i co będzie potem.
Nigdy nie mówi, czy i kiedy zdecydować się na eutanazję. Jeśli o to zapytasz, pomaga to przemyśleć i proponuje, by zapytać weterynarza o jakość życia pupila: dobre i złe dni, ból, apetyt, to, co wciąż sprawia mu radość. Jeśli powiesz, że pupil odszedł, od razu to uwzględnia: mówi o nim w czasie przeszłym, a najważniejsza staje się twoja żałoba.
8Czego nigdy nie zrobi
- Nie powie, że to było tylko zwierzę ani że czas leczy rany.
- Nie powie, że czas już iść dalej, i nie będzie szukać dobrych stron straty, chyba że to ty o nich wspomnisz.
- Nie powie, że pupil na ciebie czeka, czuwa nad tobą albo zsyła znaki. Jeśli w to wierzysz, traktuje to jako twoje przekonanie, nie potwierdzając go ani mu nie zaprzeczając.
- Nie zaproponuje nowego pupila, chyba że to ty o tym zaczniesz.
- Nie postawi diagnozy ani nie będzie udawać terapeuty.
- Nie będzie w rozmowie polecać Premium ani niczego innego.
9Gdy możesz być w niebezpieczeństwie
Jeśli mówisz o samobójstwie, samookaleczeniu, o tym, że chcesz nie żyć albo dołączyć do swojego pupila, Towarzysz zostaje z tobą. Pyta wprost, czy myślisz o odebraniu sobie życia i czy nic ci teraz nie grozi, i zachęca, by od razu zadzwonić na telefon wsparcia, a jeśli możesz zrobić sobie krzywdę wkrótce, na numer alarmowy. Rozmawia z tobą łagodnie, dopóki nie powiesz, że nic ci nie grozi albo że udało ci się z kimś porozmawiać. Nigdy nie podaje informacji o metodach i nigdy nie obiecuje, że zachowa to w tajemnicy.
Aplikacja pokazuje telefony wsparcia dla kraju, w którym jest twój telefon, a w profilu możesz wybrać inny kraj. Afterwalk sprawdza też twoją wiadomość pod kątem słów o samobójstwie i samookaleczeniu we wszystkich językach aplikacji i wtedy również pokazuje te numery. Dzienny limit wiadomości nigdy nie przerywa takiej rozmowy.
10Kiedy porozmawiać z człowiekiem
Żałoba nie ma harmonogramu. Ale jeśli minęły miesiące, a tęsknota wciąż wypełnia twoje dni, codzienność nie działa albo jest coraz ciężej, Towarzysz może łagodnie powiedzieć, że pomóc może lekarz, psycholog albo wsparcie dla osób po stracie zwierzęcia, i że prośba o pomoc to oznaka siły. Mówi to raz, nie w każdej odpowiedzi.
Jeśli chodzisz na terapię, aplikacja może przygotować krótkie podsumowanie dla terapeuty: same fakty, bez ocen i interpretacji.
11Czego świadomie tu nie ma
Pięciu etapów żałoby, bo żałoba nie przebiega po kolei. Obietnic „domknięcia” ani zapewnień, że na pewno będzie lepiej. Diagnoz i udawania terapii. I ludzkich rytuałów, takich jak znicze, zwyczaje przy grobie czy święta religijne: pomysły na pożegnanie biorą się z życia twojego pupila.
12Źródła
- Klass, D., Silverman, P. R., Nickman, S. L. (red.) (1996). Continuing Bonds: New Understandings of Grief. Taylor & Francis.
- Stroebe, M., Schut, H. (1999). The dual process model of coping with bereavement: rationale and description. Death Studies, 23(3), 197-224.
- Neimeyer, R. A. (red.) (2012). Techniques of Grief Therapy: Creative Practices for Counseling the Bereaved. Routledge. (Technika „life imprint”, czyli śladu, jaki ktoś zostawia w naszym życiu.)
- Boss, P. (1999). Ambiguous Loss: Learning to Live with Unresolved Grief. Harvard University Press.
- Doka, K. J. (red.) (1989). Disenfranchised Grief: Recognizing Hidden Sorrow. Lexington Books.
Pytania?
Napisz na support@afterwalk.app. Każdą wiadomość czyta człowiek.